Μένουν άλλες 21…

Εγκλεισμός:

η ενέργεια με την οποία κάποιος υποχρεώνεται να παραμείνει για κάποιο χρόνο περιορισμένος σε “κλειστό” χώρο.

Και πάντα ακούς υπομονή…θα περάσει..θα αλλάξουν τα πράματα..Κι εσυ απλά θες μια βαλιτσα στο χέρι..αλλά η ανάγκη θα σου πει στοπ, θα σε υποχρεώσει στο άκουσμα δυσνόητων ελληνικών, γκρίνιας, άγχους, ηλίθιων απαιτήσεων, συμβατικής καθημερινότητας και μετριότητας, απομόνωσης. Να υπομένεις την δική τους μετριότητα. Δεν μπορούν να σου “δείξουν”. Κι αν τους δειχνεις το δρόμο δεν μπορόυν να δουν. Εσύ ονειρεύτηκες άλλα και πνίγεσαι στα δικά σου νερά που με τόσο πάθος ξεκαθάρισες. Άλλο ουρανο παιδεύτηκες να χτίσεις κι αυτός δεν σου φτάνει.Σε στενέυει. Σε στενεύει τόσο που μυρίζουν τα χνώτα σου . Δυσωδία συμβιβασμού. o «κόσμος»: 8 ωρες ένα παράθυρο -γκρι στορ, θέα  γιαπί και 40 εκατοστά θάλασσα. Και ο κοσμος να να περνα και να χάνεται, Να χτίζιοντα ταξίδια και βόλτες. Στιγμές γεμάτες καλοκαιρινό άρωμα αμμουδιάς, ήλιου, ζεστασιάς..

 

Και μετά φεύγεις…

Ή μένεις για εκεινες Τις ωρες τις βραδινές..Μα είναι μόνο 3 και δε φτάνουν οι ρημάδες για να γεμίσεις.

 

Μένουν άλλες 21…

τι είναι αυτό που το λένε φιλία; τι είναι αυτό;

Τι κάνει δυο ανθρωπους να λέγονται φίλοι;
χρόνια, κατανόηση, εμπειρία, αγαπη, συνήθεια, χόμπι, συμφέροντα,αρχές, αξίες, φροντίδα,επιβεβαίωση, ενδιαφέροντα, πόνος, χαρά, ευτυχία, δυσκολίες, αλήθεια, ψέμα, εξυπνάδα…

Ο καλός φίλος ξεχωρίζει.. θα μείνει  για σενα και συ για κεινον. Δεν λες πως ζεις αν δεν εχεις φίλους.

“Διέκοψα τη φιλία μου με δύο ανθρώπους. Με τον ένα γιατί ποτέ δεν μου μίλησε για τον εαυτό του. Και με τον άλλο, επειδή ποτέ δεν μου μίλησε για τον εαυτό μου”.-Nicolas Chamfort, 1740-1794, Γάλλος συγγραφέας

στους guests

Από την ζωή σου θα περάσουν δεκάδες ή και εκατοντάδες άνθρωποι.Φιλοξενούμενοι όλοι. Άλλοι θα προσπαθήσουν να μείνουν, άλλοι όχι.Κάποιοι, ίσως, θα αξίζει να μείνουν. Για ορισμένους θα αξίζει να προσπαθήσεις κι εσυ.Απέκτησε τη σοφία να το διακρίνεις..Μα πάνω απο όλα μαθε να εκτιμάς..

Θα έρθει η ωρα που θα’σαι πιο μόνος από ποτέ  και δε θα’χεις απο πουθενα να πιαστεις ..μήτε και απο το δικό σου κορμί.

ΩΔΕΣ – Fernando António Nogueira de Seabra Pessoa

Nα θέλεις λίγα: θα τα έχεις όλα.
Tίποτε να μη θέλεις: θα είσαι ελεύθερος.
O ίδιος ο έρωτας που νιώθουν
Για μας, μας απαιτεί, μας καταπιέζει.
Για να είσαι μεγάλος, να είσαι ακέραιος: Tίποτε
Δικό σου να μην υπερβάλλεις ή να μη διαγράφεις.
Nα είσαι όλα σε κάθε πράγμα. Nα βάζεις όσα είσαι
Kαι στο ελάχιστο που κάνεις.
Eτσι σε κάθε λίμνη ολόκληρη η σελήνη
Λάμπει, γιατί ζει ψηλά.
Aναρίθμητοι ζουν μέσα μας,
Aν σκέφτομαι ή αν νιώθω, αγνοώ
Ποιος μέσα μου σκέφτεται ή νιώθει.
Eίμαι μονάχα ο τόπος
Oπου νιώθουν ή σκέφτονται.
Eχω περισσότερες από μια ψυχές.
Yπάρχουν περισσότερα εγώ απ’ το ίδιο το εγώ μου.
Yπάρχω ωστόσο
Aδιάφορος για όλους,
Tους κάνω να σιωπούν: εγώ μιλάω.
Oι διασταυρωμένες παρορμήσεις
Oσων νιώθω ή δεν νιώθω
Πολεμούν μες σ’ αυτόν που είμαι.
Tις αγνοώ. Tίποτε δεν υπαγορεύουν
Σ’ αυτόν που γνωρίζω ότι είμαι: εγώ γράφω.
O θεός Παν δεν πέθανε,
Σε κάθε κάμπο που δείχνει
Στα χαμόγελα του Aπόλλωνα
Tα γυμνά στήθη της Δήμητρας -
Aργά ή γρήγορα θα δείτε
Nα εμφανίζεται εκεί
O θεός Παν, ο αθάνατος.
Oχι δε σκότωσε άλλους θεούς
O θλιμμένος χριστιανός θεός.
O Xριστός είναι ένας ακόμη θεός,
Ίσως ένας που έλειπε.
O Παν συνεχίζει να δίνει
Tους ήχους απ’ τον αυλό του
Στ’ αυτιά της Δήμητρας
Που καμαρώνει στους κάμπους.
Oι θεοί είναι οι ίδιοι,
Πάντοτε λαμπεροί και γαλήνιοι,
Γεμάτοι από αιωνιότητα
Kαι περιφρόνηση για μας,
Φέρνοντας τη μέρα και την νύχτα
Kαι τις χρυσαφένιες σοδειές
Oχι για να μας δώσουν
Tη μέρα και την νύχτα και το στάρι
Mα για άλλον και θείο
Tυχαίο σκοπό.

“εξαρτήσεις”

Θα μπορέσεις πραγματικά να είσαι με έναν άνθρωπο, όταν θα μπορείς να κάνεις και χωρίς αυτόν.
Ή μηπως δεν ισχύει το ίδιο και για τη μοναξιά;;

Viajes con los ojos abiertos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ταξιδιάρα ψυχη

Ταξιδιάρα ψυχη..ταξιδεύει εκεί που κανείς δεν έχει περπατήσει, εκεί που ο νους αποφευγει ν’αγγιξει.Ταξιδευει μακριά και πάλι γυρίζει πίσω..χάνει και χάνεται, βρίσκει και βρίσκεται. Και βρισκεται μ’ενα τρόπο διαφορετικό απ’ οταν ψηλαφίζεις τις σκέψεις στο ποτάμι της λογικής. Εγκλωβισμένη στην ανάγκη για αυτάρκεια και συνύπαρξη. Παρασυρμένη σε πολέμο που κανείς δεν είναι νικητής,μα χάνουν κι οι δυο. Κι αυτή συνεχίζει και διανύει μίλια και μίλια. Τρυπάκια που κραυγάζουν ζωή, πληγές που εμφανίζονται και μετά σαν να μην υπήρξαν ποτε γίνονται σώμα της. Γίνονται γλύπτης, μα και ουσία.Κι εκείνη λέει μένει ατόφια ωσάν με πριν..Λέει πως είναι απλά διαφορετική και μοναχά η όψη αλλάζει.. Μα εσύ τα νομίζεις αλλιώς.. Σκέφτεσαι.. κι ώσπου να’ρθει η ωρα που θα την σταματησεις, τελικά μπορείς πεις πως έχεις ήδη πεθάνει